به نظرم قصه "محمد رسول الله" رنگ و بوی زندگی داشت،
و پیامی در دست.
پیامی که پرده از حقیقتی به درازای عمر انسانیت ابراهیمی، برای بشریت گشوده
و قطعه ای از خوبی را همنوا با آن سراییده است.
قصه ای آسمانی که بنا بر وعده ی خداوند همواره برای زمینیان شنیدنی و نو بوده.
داستانی با یک دنیا معنا.
و در یک کلام:
محمد پریوشی یتیم، اما فرشته خو که با خداخواهی اش هو هوی توحید را بر زمین طنین انداز کرده و ستاره ی نشان خود را در کهکشان هدایت و رستگاری جای داد.